بدیع الزمان فروزانفر

بدیع الزمان فروزانفر از نوادر روزگار بود. از آنهایی که قرن‌ها باید بگذرد تا مادر گیتی چون اویی بزاید و ببالد. 
کتاب تاریخ ادبیات ایران(بعد از اسلام تا پایان تیموریان) کاری است درخور و سترگ. وسعت اطلاعات و تحقیقات و تتبعات این یگانه دوران چنان بلند است که کلاه از سر کودک عقل می‌افتد، و تنها دریغ می‌ماند برای ما که عمر چگونه به بطالت و بیهودگی گذرانده‌ایم. دیوار علم او چنان بلند است که بزرگی چون عبدالحسین زرین‌کوب خود را در برابرش کوچک و در برابر بلوغ دانشش کودک می‌داند. 
کسانی چون ایشان آنچه را که کمال در زندگی است چشیده‌ و به غایت هدف زندگی رسیده‌اند و افسوس که چون مایی هنوز اسیر زید و عمرو هستیم و به قول مولوی هنوز اندر خم یک کوچه. باشد تا بخوانیم و بدانیم که هیچ نمی‌دانیم و این خود سرآغاز راهی بلند است برای رسیدن به دانایی.